Kolejną kwestią, która zaskoczyła mnie przy wyborze, była tapicerka. Na początku myślałam, że to tylko kwestia estetyki, ale szybko przekonałam się, że materiał ma wpływ na codzienne użytkowanie. Tapicerka welurowa, którą wybrałam, jest miękka w dotyku, ale trzeba uważać na kurz i sierść zwierząt. Jeśli masz kota, lepiej rozważyć gładki welur z domieszką syntetyku, który łatwiej odkurzyć. Z kolei wersalka z tapicerką welurową w salonie może być eleganckim akcentem, ale na co dzień sprawdza się lepiej w sypialni, gdzie nie ma tyle ruchu. Ważne, żeby materiał był oddychający, bo pod pokrowcem gromadzi się wilgoć, szczególnie latem. Ja zdecydowałam się na odcień ciemnego błękitu, który nie pokazuje zabrudzeń i pasuje do większości aranżacji.

Mechanizm DL w tapczanie jednoosobowym to rozwiązanie, które docenią osoby często zmieniające aranżację. Działa prosto: wystarczy pociągnąć za pasek, a siedzisko wysuwa się i opada, tworząc płaską powierzchnię. W przeciwieństwie do rozkładanych kanap z mechanizmem delfin, DL nie wymaga siły ani podnoszenia ciężkich elementów. Testowałam go w modelu z pojemnikiem na pościel – przestrzeń pod siedziskiem jest ogromna, zmieści się tam nawet walizka. Kiedyś miałam wersalkę z systemem wysuwnym, który blokował się po kilku miesiącach. Mechanizm DL jest prostszy i rzadziej się psuje. Dla kogoś, kto codziennie składa i rozkłada tapczan, to spora oszczędność czasu i energii.

Nie zapominaj też o wentylacji materaca. Łóżko z pojemnikiem na pościel często ma zamkniętą konstrukcję od spodu, co może utrudniać cyrkulację powietrza. Dlatego wybrałam model z otworami wentylacyjnymi w stelażu i oddychającą tapicerką welurową. Dzięki temu materac piankowy nie zaparowuje, a pościel w schowku nie łapie wilgoci. Jeśli śpisz w wilgotnym klimacie, warto co jakiś czas wietrzyć pojemnik, wyciągając zawartość na kilka godzin. Moja babcia, która ma stare łóżko z pojemnikiem na pościel z lat 90., narzekała na zapach stęchlizny. Nowoczesne modele rozwiązują ten problem przez perforowane panele i specjalne wkładki przeciwgrzybiczne.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania, trzydziestu metrów z kawalerką, myślałam, że dam radę. Mebli było niewiele, ale szybko okazało się, że każdy centymetr ma znaczenie. Pościel, koce, poduszki gościnne i zapasowe prześcieradła lądowały w kartonach pod biurkiem, a potem na szafie, tworząc bałagan, który drażnił mnie każdego ranka. Wtedy koleżanka, która od lat zajmuje się aranżacją wnętrz, powiedziała jedno zdanie: zmień łóżko na takie z pojemnikiem na pościel. Przyznam, że wcześniej traktowałam je jako fanaberię, ale po tygodniu użytkowania wiedziałam, że to był strzał w dziesiątkę. Nie dość, że schowałam cały tekstylny chaos, to jeszcze zyskałam poczucie, że przestrzeń oddycha.

Ostatnia rzecz, o której chciałam wspomnieć, to montaż i transport. Łóżko z pojemnikiem na pościel to mebel, który waży sporo, szczególnie jeśli ma solidną ramę z płyty meblowej i tapicerkę welurową. Przy zamówieniu sprawdź, czy sklep oferuje wniesienie do mieszkania, bo samodzielne wciągnięcie paczki na trzecie piętro bez windy to katorga. Ja zamawiałam i kurier zostawił paczkę w paczkomacie, co skończyło się dźwiganiem po schodach z pomocą sąsiada. Lepiej dopłacić 50 złotych za dostawę pod drzwi. Montaż mechanizmu DL zajął mi około godziny, ale gdybym robiła to sama bez instrukcji, pewnie bym się męczyła dłużej. Warto poprosić kogoś do pomocy, bo stelaż listwowy bywa ciężki i nieporęczny. Dziś, po roku użytkowania, uważam, że to był jeden z lepszych wydatków w moim mieszkaniu. Przestrzeń jest czystsza, goście mają gdzie spać, a ja w końcu nie potykam się o kartony z pościelą.

Zaczęłam od mierzenia dostępnego miejsca pod oknem, gdzie miałam 90 centymetrów szerokości. Standardowa wersalka miała 80, ale po rozłożeniu blokowała przejście do balkonu. Wtedy odkryłam, że tapczan jednoosobowy o wymiarach 90×200 centymetrów z materacem piankowym na stelazu listwowym daje mi pełnowymiarowe łóżko bez konieczności składania. Stelaz listwowy okazał się kluczowy, bo elastyczne listwy z buku dopasowują się do kształtu ciała, a przy tym zapewniają cyrkulację powietrza dla materaca. Pianka wysoka na 16 centymetrów z warstwą termoelastyczną sprawiła, że przestałam budzić się z bólem w odcinku lędźwiowym. I najważniejsze, ten model miał wbudowany pojemnik na pościel, co rozwiązało mój wieczny problem, gdzie chować kołdry i poduszki w ciągu dnia.

Tapczan może też zastąpić kanapę z funkcją spania, ale ma jedną wadę – nie ma podłokietników. Dla mnie to zaleta, bo mogę położyć się w poprzek i wyciągnąć nogi. Dla innych to problem, bo brak oparcia dla ramion. Jeśli planujesz oglądać w nim seriale, lepiej dokupić duże poduchy, które podeprą plecy. U mnie sprawdza się zestaw dwóch poduch 50×50 cm i jednej wałkowej.