Zaczęło się niewinnie od oglądania mieszkań na wynajem. W każdym z nich, w pokoju gościnnym czy sypialni, stał ten sam problem – mebel, który za dnia zajmował połowę powierzchni, a w nocy okazywał się za krótki lub za wąski. Wtedy pomyślałam o tapczanie jednoosobowym. To mebel, który często traktujemy po macoszemu, a przecież potrafi uratować funkcjonalność pokoju o powierzchni dwunastu metrów. Pamiętam, jak u mojej siostry w kawalerce stała ogromna kanapa z funkcją spania, która blokowała przejście na balkon. Gdy wymieniła ją na tapczan jednoosobowy z pojemnikiem na pościel, przestrzeń od razu zyskała na lekkości.

Miałam ostatnio klientkę, która uparła się na tapczan jednoosobowy z tapicerką welurową w kolorze musztardowym. Bałam się, że będzie się szybko przecierał, ale po roku użytkowania wygląda jak nowy. Welur jest przyjemny w dotyku i łatwy do czyszczenia – wystarczy odkurzacz z miękką szczotką. Problem pojawia się, gdy ktoś myśli, że taki mebel musi być tylko do spania. A to przecież także siedzisko dla dwojga na wieczorny film. Dlatego zwracaj uwagę na głębokość siedziska. Jeśli tapczan ma 190 centymrów długości, to po rozłożeniu daje 90 centymrów szerokości – mniej więcej tyle, co standardowe łóżko pojedyncze.

Coraz częściej tapczan jednoosobowy staje się meblem wielofunkcyjnym. W pokoju dziecka może pełnić rolę łóżka na co dzień, a w ciągu dnia służyć jako kanapa do odrabiania lekcji. Moja siostrzenica ma model z tapicerką welurową w kolorze granatowym, który dodatkowo ma funkcję spania z regulowanym zagłówkiem. Dla nastolatka to świetna opcja, bo może czytać książki w pozycji półsiedzącej. Pamiętaj tylko, żeby materac piankowy miał zdejmowany pokrowiec – pranie go w pralce to oszczędność nerwów, się kakao.

insert your data

Pamiętam, jak sąsiadka z góry kupiła wersalkę za 600 złotych, bo wydawała jej się praktyczna. Po dwóch tygodniach narzekała, że sprężyny wbijają jej się w żebra, a składanie i rozkładanie zajmuje tyle czasu, że woli spać na karimacie. Problem wielu tanich tapczanów jednoosobowych tkwi w tym, że producenci oszczędzają na stelazu listwowym i materacu piankowym. Jeśli listwy są rzadko rozstawione albo zbyt cienkie, materac szybko się odkształca. Zamiast oszczędzać na stelazu lepiej dopłacić i mieć pewność, że kręgosłup nie protestuje po nocy.

Kolejna sprawa to funkcja spania dla gości. Mieszkam sama, ale rodzina z innego miasta przyjeżdża raz na dwa miesiące. Wtedy tapczan jednoosobowy zamienia się w łóżko dla mamy, a ja śpię na materacu turystycznym. Kluczowe jest, żeby mebel miał mechanizm DL, czyli prosty system rozkładania bez podnoszenia całego ciężaru. W tanich modelach trzeba wyciągać dolną część jak szufladę, a przy wąskim pokoju brakuje miejsca na manewry. Zdecydowanie lepiej sprawdza się opcja, gdzie siedzisko wysuwa się do przodu i oparcie opada.

Tapicerka to osobny temat, który często spędza sen z powiek. Welur jest piękny i miły w dotyku, ale przyciąga kurz i sierść zwierząt jak magnes. Jeśli macie kota, lepiej postawić na tkaniny o gęstym splocie, które łatwo odkurzyć. Z kolei tapicerka welurowa w ciemnym odcieniu granatu czy grafitu maskuje zabrudzenia i dodaje wnętrzu luksusowego charakteru. W moim salonie stoi sofa z weluru w kolorze antracytu i mimo trzech lat użytkowania wygląda jak nowa.

Nie oszukujmy się – w małym mieszkaniu każdy centymetr jest na wagę złota. Dlatego łóżko z pojemnikiem na pościel to u mnie standard. Pod tapczanem jednoosobowym zmieści się komplet koców, zapasowa poduszka i prześcieradło, które nie zajmują miejsca w szafie. Kiedyś trzymałam pościel w walizce pod łóżkiem, ale wieczne wyciąganie i wsuwanie było męczące. Pojemnik z systemem gazowym to strata pieniędzy przy tak małym meblu i spokojnie można wybrać prostą sklejkę z otwieranym frontem.

Tapczan to dla mnie teraz mebel, który ratuje życie w kawalerce. Nie zajmuje tyle miejsca co rozkładana wersalka, a przy tym daje prawdziwe łóżko do spania. Kluczowa sprawa to stelaz listwowy. Jeśli myślisz, że każdy tapczan jest taki sam, to jesteś w błędzie. Te z listewkami wyginają się pod ciężarem ciała, zapewniając wentylację materaca. Bez tego po roku spania materia zaczyna śmierdzieć potem, a pianka się odkształca. Ja wybrałam model z 16 cm materacem piankowym na stelazu listwowym i to był strzał w dziesiątkę. Rano wstaję bez uczucia, że spałam na desce.

Wielkość mebla musi być dopasowana do waszych potrzeb. Standardowa kanapa z funkcją spania ma szerokość 180-200 cm, ale dla wysokich osób lepiej wybrać model 210 cm. Kiedyś spała u mnie koleżanka mierząca 185 cm na kanapie 190 cm i stopy jej wystawały. Przy codziennym użytkowaniu taki dyskomfort jest nie do przyjęcia. Sprawdźcie też głębokość siedziska w wersji rozłożonej. Niektóre modele mają zwężone siedzisko, przez co spanie przypomina leżenie na desce. Stelaz listwowy powinien być wykonany z giętego drewna, nie z płyty wiórowej.