Ostatnia rada dotycząca przechowywania: w prowansalskich wnętrzach nie ma miejsca na bałagan, a jednocześnie nie chcemy chować wszystkiego w zamkniętych szafach. Otwarte regały z książkami i ceramicznymi naczyniami to element dekoracyjny, ale wymagają dyscypliny. Ja zastosowałam zasadę – na widoku tylko to, co ładne. Pościel, ręczniki i zimowe koce lądują w łóżku z pojemnikiem na pościel lub w skrzyni pod oknem. W salonie wersalka z funkcją spania ma dodatkowy schowek na poduszki dekoracyjne, które zmieniam w zależności od pory roku. Dzięki temu wnętrza w stylu prowansalskim nie stają się chaotyczne. Pamiętam jak znajoma skarżyła się, że nie ma gdzie trzymać walizek – wystarczyło wymienić tapczan na model z pojemnikiem i problem zniknął. Prowansja uczy nas, że każdy mebel może pełnić podwójną rolę, a natura i prostota idą w parze z funkcjonalnością.

W jadalni, która w moim przypadku jest częścią salonu, postawiłam na żyrandol z trzema kloszami skierowanymi w dół. Daje skoncentrowane światło na blat stołu, idealne do kolacji z przyjaciółmi. Ale gdy jem sama, wolę zapalić świece – ich migotliwy płomień zmienia cały nastrój. Oświetlenie nastrojowe to nie tylko lampy, to także umiejętność wyłączania zbędnych źródeł. Zauważyłam, że gdy w kuchni pali się tylko mała lampka nad zlewem, a w salonie świecą się dwa kinkiety, mieszkanie wydaje się większe i bardziej przytulne. To jak gra cieni i blasków – im więcej warstw, tym lepiej.

Pamiętam, jak w moim pierwszym mieszkaniu ściany były w kolorze gołębiego beżu. Wynajęta kawalerka o powierzchni 27 metrów kwadratowych nie dawała pola do popisu, a ja marzyłam o charakterze. Wtedy odkryłam, że tapety we wnętrzach to coś więcej niż tylko dekoracja – to narzędzie do zmiany nastroju całego pomieszczenia bez konieczności burzenia ścian. Zamiast malować na nowo każdy pokój, wystarczy wybrać jeden wzór, który od razu przyciągnie wzrok. W sypialni postawiłam na delikatną roślinność, a w przedpokoju na geometryczne linie. Efekt? Każdy gość pytał, gdzie kupiłam te tapety. To był początek mojej przygody z aranżacją, która nauczyła mnie, że detale robią różnicę.

Kuchnia w stylu prowansalskim to pole do popisu, ale też pole minowe. Z jednej strony chce się drewnianych blatów i ceramicznych kafli, z drugiej – trzeba zmieścić lodówkę i zmywarkę. Ja postawiłam na kompromis: fronty szafek w kolorze écru z frezowanymi wzorami, a blat z konglomeratu imitującego kamień. Na ścianie nad blatem położyłam płytki w kolorze terakoty w jodełkę, co kosztowało mnie sporo nerwów przy układaniu, ale efekt wynagradza trudy. Otwarte półki na przyprawy i ceramiczne dzbanki to kwintesencja prowansji, ale uważaj – kurz osiada na wszystkim. Raz w tygodniu przecieram je wilgotną szmatką, co wchodzi w nawyk. W szufladzie pod blatem trzymam lniane ściereczki i drewniane łyżki, bo prowansja lubi naturalne materiały. Prawdziwym wyzwaniem okazało się wkomponowanie nowoczesnych sprzętów, ale wybór piekarnika z frontem w kolorze miedzi rozwiązał problem – pasuje do miedzianych garnków wiszących nad wyspą.

Największym wyzwaniem przy urządzaniu salonu w tym stylu okazało się znalezienie miejsca do spania dla gości. Klasyczna wersalka z cienkim materacem nie pasowała do prowansalskiej estetyki, ale znalazłam rozwiązanie – kanapa z funkcją spania o tapicerce welurowej w kolorze musztardowym. Welur świetnie komponuje się z lnem i drewnem, a dodatkowo jest praktyczny, bo łatwo go odkurzyć z okruszków po rodzinnym obiedzie. Mechanizm DL, który w niej zastosowano, pozwala rozłożyć siedzisko bez zdejmowania poduszek, co ratuje życie, gdy goście zjawiają się niespodziewanie. Do tego stelaz listwowy zapewnia odpowiednie podparcie dla kręgosłupa, a materac piankowy o grubości 16 cm sprawia, że nikt nie narzeka na plecy. Żeby ukryć pościel w ciągu dnia, wybrałam łóżko z pojemnikiem na pościel w sypialni, które pomieści zapasowe koce i poduszki. Dzięki temu w małym mieszkaniu nie muszę kombinować z dodatkowymi szafami, a wszystko ma swoje miejsce.

Z czasem przekonałam się, że tapety we wnętrzach sprawdzają się nawet w małych przestrzeniach. Moja przyjaciółka miała problem z ciasnym salonem, gdzie ledwo mieściła się kanapa z funkcją spania dla gości. Zamiast malować ściany na biało, wybrała tapetę z pionowymi pasami w odcieniach błękitu. Nagle sufit wydał się wyższy, a pokój przestronniejszy. Kluczem jest tu skala wzoru – zbyt duże kwiaty mogą przytłoczyć, ale subtelna linia czy drobny wzór poszerzą optycznie wnętrze. Dla odważnych polecam tapetę na jednej ścianie, tworzącą akcent. Wtedy nawet mały metraż zyskuje głębię, a Ty nie musisz martwić się o nadmiar wzorów.

Kolejna rzecz, która mnie zaskoczyła, to jak lustra dekoracyjne współgrają z meblami. Na przykład, gdy kupiłam lozko z pojemnikiem na posciel do sypialni, zastanawiałam się, jak je wkomponować w wąską przestrzeń. Rozwiązanie przyszło samo: duże lustro na ścianie nad łóżkiem. Nie tylko optycznie poszerzyło pokój, ale też odbijało światło z okna, które inaczej ginęło za wysokim zagłówkiem. Do tego dołożyłam mniejsze, okrągłe lustro na przeciwległej ścianie, przy biurku. Dzięki temu nawet w deszczowy dzień sypialnia wydaje się jaśniejsza. A jeśli masz problem z miejscem na pościel, takie lozko z pojemnikiem na posciel to zbawienie – schowasz tam kołdry, poduszki i zapasowe prześcieradła, a lustro odwróci uwagę od tego, że pokój jest mały.