Zastanawialam sie tez nad tym, jak sprawic, by szafa do garderoby byla praktyczna dla dwojga doroslych i dwojga dzieci. Moj maz uwielbia garnitury i potrzebuje dlugich przestrzeni, ja preferuje polki na bluzy i swetry. Rozwiazanie znalazlam w systemie dwupoziomowym: dolna polowa z szynami na wysokosci 120 cm, gorna z polkami co 30 cm. Dzieki temu kazdy ma swoje terytorium, a ja nie musze co tydzien przelozyc jego koszul, bo nie mieszcza sie obok moich sukienek. Do tego dodalam dwa wysuwane kosze na skarpetki – jeden dla mnie, drugi dla niego. Zero klotni o porzadek, bo wszystko ma swoje miejsce.

Największym wyzwaniem okazało się znalezienie mebli, które pasują do małego metrażu. Potrzebowałam łóżka, ale nie chciałam rezygnować z przestrzeni. Wybór padł na łóżko z pojemnikiem na pościel. To było genialne posunięcie – zniknął problem przechowywania koców i poduszek. Do tego postawiłam na stelaz listwowy, który lepiej wentyluje materac niż tradycyjne płyty. Na nim położyłam materac piankowy o grubości 16 cm. Taka konstrukcja sprawia, że spanie jest komfortowe, a jednocześnie mebel nie dominuje w pomieszczeniu. Rama łóżka ma delikatnie toczone nóżki, pomalowane na biało z przetarciami. To drobiazg, ale zmienia wszystko. W prowansalskich wnętrzach liczy się każdy detal – nawet te, których nie widać na pierwszy rzut oka. Odkąd mam pojemnik na pościel, w szafie zrobiło się miejsce na letnie sukienki.

Goscie na noc to temat do ktorego podchodze z dystansem. Nie kazdy ma miejsce na osobny pokoj dla odwiedzajacych. U nas wersalka w salonie jest na co dzien kanapa, a w szafie do garderoby trzymam zapasowa posciel i dwa poduchy. Gdy przyjezdza rodzina, wystarczy wyjac zlozona rama lozka z pojemnika na posciel i rozlozyc ja w ciagu pieciu minut. Szafa do garderoby ma tez specjalna szuflade na kosmetyki i reczniki dla gosci – wszystko w jednym miejscu, bez biegania po calym mieszkaniu. To drobiazg, ale robi ogromna roznice w komforcie.

Łazienka w bloku to zawsze wyzwanie. U mnie ma tylko 3 metry kwadratowe, ale udało mi się dodać jej prowansalskiego ducha. Położyłam płytki w kolorze écru z lekkim połyskiem, które układają się w drobne fale. Nad umywalką wisi lustro w grubej, drewnianej ramie pomalowanej na niebiesko. Pod lustrem zamontowałam półkę z surowego drewna, na której stoją szklane butelki z mydłem w płynie i olejkiem lawendowym. Wanna jest mała, ale głęboka – taka, w której można się zanurzyć po szyję. Prysznic oddzieliłam zasłoną z lnu, która po wyschnięciu wygląda jak płótno artysty. Na podłodze leży drewniana krata, która chroni przed chłodem płytek. Codziennie rano, kiedy wchodzę do tej łazienki, czuję się jak w małym SPA. Nie potrzebuję wielkich przestrzeni, żeby czuć się dobrze we własnym domu. Styl prowansalski to umiejętność cieszenia się tym, co się ma.

Początkowo bałam się, że te wszystkie mechanizmy będą się psuć. Ale po dwóch latach użytkowania stelaz listwowy nie skrzypi, a materac piankowy nie stracił sprężystości. Przy wyborze radzę zwrócić uwagę na grubość materaca – im grubszy, tym lepiej podpiera kręgosłup. Modele z 10 cm pianką to przepis na ból pleców, zwłaszcza dla kogoś powyżej 70 kg. Ja postawiłam na 16 cm z warstwą termoelastycznej pianki i nie żałuję. Nawet gdy sama śpię na sofie podczas remontu, budzę się wypoczęta.

Salon w stylu prowansalskim to dla mnie ciągły kompromis między estetyką a funkcją. Moi goście często zostają na noc, więc potrzebowałam miejsca do spania. Zdecydowałam się na kanapę z funkcją spania w odcieniu bladego różu. Tapicerka welurowa, która na pierwszy dotyk wydaje się zbyt elegancka, okazała się praktyczna – kurz nie wsiąka w tkaninę, a plamy łatwo usunąć wilgotną szmatką. Mechanizm DL rozkłada się płynnie i nie wymaga siłowania się z materacem. Po rozłożeniu powstaje powierzchnia o szerokości 140 cm, co wystarcza dla dwóch osób. W ciągu dnia kanapa wygląda jak typowy mebel wypoczynkowy z poduszkami opartymi o oparcie. Nikt nie zgadnie, że kryje się w niej funkcja spania. To rozwiązanie uratowało mnie przed kupowaniem oddzielnego łóżka dla gości, które stałoby puste przez 350 dni w roku.

Największym zaskoczeniem okazała się tapicerka welurowa. Myślałam, że to tylko modny trend, ale okazała się praktyczna. Welur jest odporny na zabrudzenia – kroplę czerwonego wina zmyłam wilgotną szmatką bez śladu. Kot nie darł go pazurami, a kurz nie osiadał tak bardzo jak na lnianej tkaninie. Do tego welur dodaje wnętrzu przytulności, co w małym mieszkaniu jest na wagę złota. Moja kanapa z funkcja spania w welurze wygląda jak mebel z katalogu, a kosztowała tyle co przeciętna sofa z marketu.

Oświetlenie to kolejna rzecz, którą bagatelizowałam. W małej kuchni jedno źródło światła to za mało – tworzy cienie i utrudnia gotowanie. Zamontowałam taśmę LED pod górnymi szafkami, która oświetla blat roboczy. Dodałam też punktowe halogeny nad zlewem i nad miejscem, gdzie stoi kanapa z funkcja spania. Dzięki temu wieczorem mogę czytać książkę, a nie męczyć oczu. Ważne, żeby światło było regulowane – ściemniacz pozwala dostosować nastrój, od jasnego podczas gotowania do przytulnego kolacji. Unikam lamp wiszących nad stołem w małej kuchni, bo optycznie obniżają sufit i sprawiają, że przestrzeń wydaje się jeszcze ciaśniejsza.