Kolejny krok to wybór typu perforacji. Nie kieruj się wyłącznie estetyką – zapytaj producenta o współczynnik pochłaniania dźwięku (oznaczany symbolem alfa). Im wyższy, tym lepiej, ale pamiętaj, że wysoka wartość często idzie w parze z mniejszą ilością światła odbijającego, co może przyciemnić wnętrze. W salonie, gdzie zależy Ci na naturalnym oświetleniu, wybierz membranę z mniejszą perforacją i zaplanuj dodatkowe punkty świetlne. W sypialni możesz pozwolić sobie na gęstsze otwory, bo tam prywatność i cisza są ważniejsze niż efekt rozjaśnienia.

Jak odczytać R’A1: izolacyjność od dźwięków powietrznych R’A1 to wskaźnik izolacyjności akustycznej właściwej od dźwięków powietrznych, wyrażany w decybelach (dB). Im wyższa wartość, tym lepiej — oznacza, że ściana lub strop skutecznie tłumi rozmowy, muzykę czy odgłosy telewizora z sąsiedniego mieszkania. Dla ścian między lokalami w budynkach wielorodzinnych minimalna wartość to zwykle 50 dB, ale w praktyce warto szukać wartości 55 dB lub wyższej. Pamiętaj, że R’A1 dotyczy tylko dźwięków przenoszonych przez powietrze, a nie uderzeń — tych nie zatrzyma nawet gruba ściana.

Gdy myślisz o wyciszeniu mieszkania, pierwsze skojarzenia to ciężkie zasłony, dywany czy płyty akustyczne. Tymczasem wiele dźwięków przenika przez szczeliny przy framugach drzwi, listwach przypodłogowych albo wokół ościeżnic okiennych. Nawet najmniejsza szpara potrafi zmienić akustykę pomieszczenia, bo dźwięk, jak woda, znajduje sobie drogę tam, gdzie jest najłatwiej. Właśnie dlatego wybór odpowiedniego materiału do wypełnienia tych prześwitów to nie detal, lecz jeden z prostszych sposobów na poprawienie ciszy bez większego remontu. Pytanie tylko: czym wypełnić te szczeliny, żeby faktycznie działało?

Zacznij od podłogi, bo to ona generuje najwięcej odbić. Nie kładź całej wykładziny, jeśli nie chcesz stracić loftowego charakteru. Połóż dywan w strefie wypoczynkowej — najlepiej taki z wysokim runem, które pochłania dźwięk w zakresie średnich i wysokich tonów. Pod spód dodaj podkład z filcu, który wyciszy kroki i odgłosy przesuwanych mebli. Na betonowej posadzce sprawdzi się też mata korkowa, którą możesz ułożyć fragmentami, tworząc swoistą kompozycję.

Kolejny krok to rozproszenie dźwięku na ścianach. Wbrew pozorom nie musisz oklejać całego pokoju panelami. Skup się na ścianach naprzeciwko siebie, szczególnie tych, które są równoległe do źródła dźwięku – na przykład kolumn głośnikowych lub miejsca, w którym zwykle siedzisz. Zamontuj na nich miękkie panele akustyczne, które pochłaniają fale, lub postaw wysokie regały z książkami. Książki są świetnym materiałem – ich nieregularne grzbiety rozpraszają dźwięk, a jednocześnie stanowią naturalną dekorację. Unikaj gładkich frontów szaf – one tylko odbiją dźwięk z powrotem do pokoju.

Wysoki sufit to idealna przestrzeń na instalację materiałów pochłaniających, ale trzeba to zrobić mądrze. Zamiast kupować gotowe płyty, rozważ zawieszenie specjalnych wolnostojących ekranów akustycznych pod sufitem. To konstrukcje przypominające panele, ale mocowane na linach lub łańcuchach. Działają jak pułapki na dźwięk, skracając czas pogłosu w górnej części pomieszczenia. Zwróć uwagę na odległość od sufitu – ekrany powinny wisieć co najmniej 30-40 cm poniżej stropu, aby fala dźwiękowa mogła w nie uderzyć. Częstym błędem jest instalowanie ich zbyt blisko, co nie przynosi żadnego efektu.

Zacznij od podłogi, bo to ona zwykle stanowi największą powierzchnię odbijającą. Wysoki sufit sprawia, że dźwięk po odbiciu od podłogi ma długą drogę do przebycia, co potęguje pogłos. Połóż na podłodze gruby dywan lub chodnik z wełny – im większa gramatura, tym lepiej wytłumi wysokie częstotliwości. Uważaj na wykładziny dywanowe przyklejane na stałe; jeśli później zechcesz zmienić wystrój, ich usunięcie będzie kosztowne. Zamiast tego wybierz dywan o wymiarach pozwalających na przykrycie centralnej strefy siedzącej, gdzie najczęściej przebywasz.

Kupując mieszkanie, często patrzysz na metraż, układ pomieszczeń i balkon. Dopiero po wprowadzce okazuje się, że słyszysz sąsiada z góry, a hałas z ulicy nie pozwala zasnąć. Winę za to ponosi nie tylko konstrukcja budynku, ale też fakt, że nikt nie sprawdził parametrów akustycznych przed podpisaniem umowy. Trzy symbole — R’A1, L’n,w i Dn,e,w — to klucz do zrozumienia, czy w nowym lokum będzie cicho, czy raczej czeka cię codzienna walka z dźwiękami.

Na koniec pomyśl o meblach tapicerowanych. Duże sofy, fotele z wysokimi oparciami, a nawet zasłony z grubej tkaniny to naturalne pochłaniacze dźwięku. Wysoki sufit sprzyja powstawaniu efektu okna dźwiękowego – dźwięk odbija się od sufitu i wraca do słuchacza po pewnym czasie. Ustawienie ciężkich zasłon po obu stronach okien (które są kolejnym twardym elementem) pomoże zrównoważyć to zjawisko. Pamiętaj, aby zasłony sięgały od samej góry aż do podłogi – to zwiększa powierzchnię pochłaniania. Jeśli masz wysokie okna, to idealna sytuacja na montaż długich, mięsistych karniszy, które dodadzą wnętrzu przytulności i poprawią komfort rozmów.