Podstawą jest wilgotność powietrza. W pomieszczeniu, gdzie stoi gramofon, utrzymuj ją w granicach 40–55 procent. Poniżej 35 procent statyka rośnie lawinowo, powyżej 60 procent zaczyna się problem z pleśnią i wilgocią na okładkach. Nawilżacz ustawiony w tym samym pokoju, ale nie bezpośrednio przy gramofonie, załatwia sprawę w większości mieszkań zimą. Latem wystarczy wietrzenie przed odsłuchem. Nie ustawiaj nawilżacza nad płytami ani tuż obok — mgła osiadająca na winylu to gorszy problem niż sucho.
Do usuwania luźnego kurzu używaj miękkiego pędzla z naturalnego włosia albo antystatycznej szczotki z włosiem węglowym. Prowadź ją lekko, po łuku, wzdłuż rowka — nigdy w poprzek. Trzymaj pędzel prawie płasko, dociskaj minimalnie. Ważny szczegół: ruch wykonuj od środka ku krawędzi, nie odwrotnie, bo inaczej przesuwany kurz wraca na już czysty fragment. Po każdym okrążeniu strzepnij pędzel z dala od płyty.
Do szyb używaj wody z niewielkim dodatkiem płynu i miękkiej ściereczki lub zbieraczki. Najpierw usuń pył na sucho albo spłucz szybę, dopiero potem przecieraj. Tarcie kurzu na sucho rysuje powłoki i szkło. Pracuj w cieniu — słońce wysusza wodę szybciej, niż zdążysz zebrać krople, i zostawia plamy. Zbieraczkę prowadź poziomo, po każdym przejściu wycieraj gumę. Ramkę zbieraczki przecieraj do sucha, bo zbierze się na niej brud i porysuje szybę przy następnym ruchu.
Trzaski, pyknięcia i nagłe wyładowania słyszalne w głośnikach to najczęściej skutek elektryczności statycznej, a nie zużycia rowka. Winyl to izolator. Podczas tarcia igły o rowek ładunek gromadzi się na powierzchni płyty i nie ma jak odpłynąć. Im suchsze powietrze, tym szybciej płyta przyciąga kurz, a kurz i ładunek tworzą razem mieszankę, która psuje odsłuch i przyspiesza zużycie igły. Zrozumienie tego mechanizmu wystarczy, żeby pozbyć się większości problemów bez wydawania pieniędzy na akcesoria, które i tak leżą potem w szufladzie.
Największy błąd to porównywanie tego samego albumu puszczonego z winylu i z pliku o różnym poziomie głośności. Wystarczy, że jeden tor gra o dwa decybele głośniej, a mózg od razu uzna go za lepszy. Zanim wyciągniesz wnioski, wyrównaj poziomy głośności miernikiem albo chociaż aplikacją w telefonie. Drugi typowy błąd to słabe igło i zużyta wkładka — nawet najlepsza płyta zagra cienko, jeśli igła ma za sobą kilkaset godzin.
Ramię i wkładka decydują o tym, co faktycznie usłyszysz Ramię musi współgrać z wkładką pod względem masy i podatności. Ciężkie ramię z miękką wkładką będzie podskakiwać na nierównościach rowka, lekkie z twardą — przeniesie rezonans. Jeśli nie chcesz wchodzić w dopasowywanie, wybierz zestaw fabrycznie zestrojony. Wkładka ruchomy magnes to najbezpieczniejszy start: tania w wymianie igły, dostępna w wielu wariantach. Sprawdź, czy igła nie jest zużyta — nowa kosztuje niewiele w porównaniu z ryzykiem zniszczenia płyt. Regulacja siły nacisku i antyskatingu to nie fanaberia; źle ustawione ramię zjada wysokie tony i przyspiesza zużycie rowka.
Napęd to pierwszy element, na który patrzysz. Paskowy wybacza więcej i tłumi drgania silnika, ale wymaga wymiany paska i bywa kapryśny przy zmianie prędkości. Bezpośredni jest stabilniejszy i szybciej startuje, lecz droższy i bardziej wrażliwy na zużycie. Direct drive to nie automatyczny wybór lepszego brzmienia — w tanich konstrukcjach silnik potrafi przenosić wibracje na płytę. Sprawdź, czy prędkość 33 i 45 obrotów trzyma się równo przez cały czas odtwarzania, a nie tylko na starcie. Najprostszy test: puść płytę z długim, jednostajnym dźwiękiem i posłuchaj, czy wysokość nie faluje.
Co robić z płytą przed i po odsłuchu Przed każdym odsłuchem przetrzyj płytę suchą, antystatyczną szczotką z włosia węglowego, prowadząc ją od środka na zewnątrz, dwa–trzy obroty. Szczotkę trzymaj tak, żeby włosie lekko dotykało powierzchni, a nie dociskało jej. Po kilku obrotach zdejmij z niej kurz jednym ruchem palca i dopiero wtedy odłóż. Nie czyść tej samej płyty dwa razy pod rząd — drugie przejście tylko rozsmarowuje to, co już zebrałeś. Po odsłuchu odłóż płytę do wewnętrznej koperty antystatycznej i do okładki. Płyta zostawiona na talerzu przez noc zbiera kurz i ładunek z całego pokoju.
Na koniec dopasuj sprzęt do reszty toru. Gramofon za dużo pieniędzy podłączony do słabego wzmacniacza i tanich kolumn nie pokaże swoich możliwości. Odwrotnie — przeciętny gramofon z dobrą wkładką i poprawnie ustawionym ramieniem zagra lepiej niż drogi model z byle jaką igłą. Zanim kupisz, sprawdź, czy w Twoim otoczeniu jest ktoś, kto potrafi wyregulować ramię i wymienić igłę. Bez tego nawet najlepszy wybór zostanie zmarnowany.
Po czyszczeniu odsłuchaj płytę na słuchawkach. Jeśli słyszysz jednostajny szum lub trzaski w tych samych miejscach, rowek jest już uszkodzony i żaden środek tego nie naprawi. Jeśli dźwięk się poprawił, ale po kilku odtworzeniach wraca szum, przyczyną jest zużyta igła albo brudna wkładka. Wtedy wyczyść igłę miękkim pędzelkiem i sprawdź jej stan. Płyty po zabiegu przechowuj w nowych, czystych kopertach, z dala od kuchni, warsztatu i źródeł wilgoci.
- ID: 400993
Be the first to review “Gdy winyl trzaska i przyciąga kurz, zmień sposób dbania o płytę”
Reviews
There are no reviews yet.