Kolory w open space muszą ze sobą grać, bo wszystko widzisz z jednego punktu. Postawiłam na bazę w odcieniach beżu i szarości, a akcenty wrzuciłam w dodatkach – poduchy, dywan, obrazy. Dzięki temu zmiana stylu kosztuje tylko wymianę tekstyliów, a nie całej aranżacji. Pamiętaj, że ciemne kolory optycznie zmniejszają przestrzeń, więc jeśli masz niewielki open space, lepiej trzymać się jasnych ścian. Ale nie bój się ciemniejszej tapicerki na kanapie z funkcją spania – welur w butelkowym odcieniu czy granacie doda głębi i nie będzie się tak szybko brudził jak biały.

Oświetlenie to obszar, gdzie można sporo zaoszczędzić bez utraty efektu. Zamiast drogich lamp projektanckich wybrałam proste modele z marketu budowlanego i wymieniłam w nich klosze na ręcznie robione abażury z second-handu. W sypialni zamontowałam taśmę LED za wezgłowiem, która kosztowała 30 złotych, a całkowicie zmieniła nastrój pomieszczenia. W salonie postawiłam na pojedynczy, mocny punkt świetlny nad stołem, resztę dopełniając lampkami stołowymi z lumpeksów. Dzięki takiemu podejściu za całe oświetlenie zapłaciłam mniej niż 500 złotych.

Na koniec pamiętaj o zasadzie trzech stref w open space: gotowanie, jedzenie, wypoczynek. Każda z nich musi mieć swój charakter, ale wszystkie powinny do siebie pasować. Nie próbuj upchać zbyt wielu mebli – lepiej mieć mniej, ale za to wygodniejszych i lepiej dobranych. Ja swoją kanapę z funkcją spania wybierałam miesiąc, przymierzając się do różnych modeli. Efekt? Goście chwalą, że śpi się na niej lepiej niż w niektórych hotelach, a ja w ciągu dnia mam stylowe siedzisko. Otwarta przestrzeń to nie moda, to styl życia – jeśli go polubisz, nie wrócisz do zamkniętych pokoi.

Mebli z dużych sieciówek unikałam jak ognia, bo często są wykonane z płyty wiórowej o niskiej gęstości. Zamiast tego szukałam używanych mebli z litego drewna na portalach ogłoszeniowych. Stół dębowy z lat 70. za 200 złotych po odnowieniu prezentuje się lepiej niż nowy za 2000. Do tego dodałam krzesła z różnymi siedziskami, które pomalowałam farbą kredową w odcieniu butelkowej zieleni. Wersalka z lat 80. po wymianie tapicerki i dodaniu nowych nóżek stała się designerskim akcentem w kąciku do czytania. Każdy mebel ma swoją historię, a budżet nie ucierpiał.

Pamiętam sytuację, gdy do mojego dwupokojowego mieszkania przyjechała rodzina z trójką dzieci. Każdy centymetr podłogi był zajęty materacami i śpiworami. Wtedy właśnie poduszki dekoracyjne okazały się wybawieniem. Pościeliłam gościom na wersalce, a poduszki posłużyły jako dodatkowe oparcie dla tych, którzy spali na materacach piankowych na podłodze. Rano wystarczyło je zrzucić na kanapę i pokój znów wyglądał jak salon. Bez nich to samo pomieszczenie sprawiałoby wrażenie przechowalni pościeli i koców.

Zaprosiłam kiedyś gości na weekend i stanęłam przed problemem – gdzie spać? Moje mieszkanie miało tylko 45 metrów, a ja obiecałam nocleg dwóm osobom. Wtedy doceniłam, że zainwestowałam w kanapę z funkcją spania z mechanizmem DL, który pozwala rozłożyć siedzisko bez przesuwania mebla. Ale uwaga – nie każdy taki mechanizm jest wygodny. Szukaj stelarza listwowego, który podtrzymuje kręgosłup lepiej niż sprężyny bonell. Do tego materac piankowy o grubości przynajmniej 12 centymetrów, a najlepiej 16 – wtedy goście nie obudzą się z bólem pleców. W małym open space musisz myśleć o każdym elemencie wielofunkcyjnym, bo przestrzeń robocza szybko się kończy.

Goście na noc to kolejny test wytrzymałości. Kiedyś po imprezie u znajomych dostałam do spania starą kanapę z funkcją spania, która po rozłożeniu miała w środku stalową rurę. Obudziłam się z siniakiem na żebrach. Tapczan dwuosobowy z mechanizmem DL i płaskim materacem eliminuje takie niespodzianki. Mechanizm DL działa na zasadzie przesuwnego siedziska – wystarczy pociągnąć za uchwyt, a siedzisko wysuwa się do przodu, a oparcie opada na jego miejsce. Powstaje równa powierzchnia bez żadnych progów. Sprawdziłam to z gościem, który waży 95 kg – spał jak kamień i chwalił wygodę. Ważne, żeby przed zakupem rozłożyć mebel w salonie i posiedzieć na nim w pozycji leżącej. W sklepach często stoją złożone, a różnica po rozłożeniu bywa dramatyczna.

Kolejnym problemem był brak miejsca na pościel, koce i dodatkowe poduszki. Rozwiązanie znalazłam w łóżku z pojemnikiem na pościel. To mebel, który kosztuje niewiele więcej niż zwykłe łóżko, a oszczędza miejsce na szafę lub komodę. Wybrałam model z 16 cm materacem piankowym, który idealnie dopasowuje się do ciała. Pojemnik jest na tyle pojemny, że zmieściłam w nim dwie kołdry, cztery poduszki i zapasową narzutę. Dzięki temu nie musiałam kupować dodatkowej skrzyni ani szafki, co znacząco obniżyło koszty aranżacji.

Problem gości na noc rozwiązałam też w sypialni, gdzie postawiłam na łóżko z pojemnikiem na pościel. To sprytne rozwiązanie pozwoliło mi pozbyć się dwóch plastikowych pojemników spod łóżka, które wcześniej zajmowały cenne miejsce. Pojemnik na pościel ma wymiary idealne na dwie kołdry i cztery poduszki, a mechanizm podnoszenia jest tak lekki, że poradzi sobie z nim nawet moja mama. Dzięki temu w szafie zyskałam półkę na dodatkowe prześcieradła i ręczniki, które wcześniej leżały w kartonach. Wszystkie tekstylia kupiłam z bawełny organicznej, choć przyznaję, że cena była wyższa o jakieś 30 procent w porównaniu do zwykłej.