Kolejna rzecz, którą przerabiałam, to tapicerka. Na początku myślałam, że najważniejszy jest kolor, więc wybrałam jasny materiał do jadalni. Po dwóch miesiącach byłam załamana. Plamy z czerwonego wina, tłuste ślady po palcach i sierść kota wbita w tkaninę. Polecam tapicerkę welurową, bo jest zaskakująco łatwa w czyszczeniu, a przy tym wygląda elegancko. Welur ma to do siebie, że kurz i włosy nie wbijają się głęboko, wystarczy przeciągnąć odkurzaczem z końcówką szczotkową. I nie bój się, że będzie się świecił, nowoczesne welury matowe wyglądają jak aksamit, a nie jak stara kanapa z lat dziewięćdziesiątych. Tapicerka welurowa sprawdzi się też na krzesłach do stołu, bo nie mechaci się tak szybko jak len czy bawełna.

Zaczęło się niewinnie od jednej foteli. Stary, obity popeliną egzemplarz po babci stał w rogu sypialni i zajmował tyle miejsca, co mała szafa. Gdy wreszcie go wyniosłam, pokój zyskał oddech. I wtedy zobaczyłam, jak bardzo reszta mieszkania woła o zmiany. Małe metraże mają to do siebie, że każdy mebel albo działa na korzyść przestrzeni, albo ją zabiera bezpowrotnie. U mnie problemem była kanapa z funkcją spania, która rozkładała się na szerokość 140 cm, ale jej mechanizm wymagał odsunięcia stolika i przesunięcia dywanu. Goście na noc to był logistyczny koszmar. Postanowiłam zrobić metamorfozę wnętrza od podstaw, bo dotychczasowe rozwiązania po prostu przestały działać.

Z czasem doszłam do wniosku, że stół do jadalni w małym mieszkaniu musi być sprytnie schowany, gdy nie jest używany. Znalazłam składany model, który po rozłożeniu ma 140 centymetrów długości, a po złożeniu zajmuje ledwo 40. Postawiłam go pod ścianą, a nad nim zawiesiłam lustro, które optycznie powiększa przestrzeń. Gdy przychodzą goście, wystarczy rozłożyć blat i dostawić krzesła. Ale uwaga, jeśli często masz gości na noc, a nie chcesz spać na dmuchanym materacu, musisz pomyśleć o łóżku z pojemnikiem na pościel. To taka drobnostka, która ratuje życie, bo nigdzie nie ma miejsca na przechowywanie koców i poduszek. W jednym z mieszkań, gdzie mieszkałam z siostrą, miałyśmy wersalkę z funkcją spania i właśnie takim pojemnikiem. Wieczorem wyciągałyśmy pościel, rano chowałyśmy z powrotem i salon wyglądał jak salon.

Inspiracje wnętrzarskie często krążą wokół zdjęć z Instagrama, gdzie wszystko jest idealne. Tymczasem w realnym życiu trzeba zmierzyć się z tym, że sofa po rozłożeniu blokuje dostęp do szafy, a w nocy budzi nas skrzypiący stelaż. Dlatego zawsze radzę: zanim kupisz, zmierz wszystko dokładnie, łącznie z przestrzenią na nogi przy rozłożonym meblu. U mnie w salonie sprawdziła się kanapa z funkcją spania na wysuwanych szynach – nie trzeba przesuwać stolika kawowego. Do tego materac piankowy 12 cm, który jest cienki, ale dzięki dobrej gęstości pianki nie czuć listew.

Wybór między stołem a kanapą to też kwestia tego, jak często jadasz w domu. Kiedyś myślałam, że wystarczy niski stolik kawowy i jedzenie na kanapie. Szybko się przekonałam, że to droga do bólu kręgosłupa. Przy niskim blacie garbisz się, a kawa ląduje na poduszkach. Dlatego postawiłam na stół do jadalni, który ma 75 centymetrów wysokości. To standard, ale nie wszyscy o tym pamiętają, kupując meble z drugiej ręki. Do tego dobrałam krzesła z regulowaną wysokością, bo mój partner jest wysoki, a ja niska. I tu pojawił się kolejny problem, bo takie krzesła zajmują sporo miejsca. Rozwiązaniem okazały się krzesła składane, które po gościach chowam do szafy. Nie wyglądają jak plastikowe graty, tylko jak eleganckie meble z drewna i skóry ekologicznej.

Kiedy już miałam rozwiązane spanie, przyszła pora na dzienną część pokoju. Zdałam sobie sprawę, że kanapa z funkcją spania to nie wszystko – potrzebowałam też miejsca, gdzie mogę pracować i jeść. Postawiłam na składany stół przymocowany do ściany, który po rozłożeniu daje miejsce dla czterech osób, a po złożeniu zajmuje dosłownie 15 centymetrów głębokości. Obok postawiłam wersalkę w formie siedziska z szufladami na bieliznę i drobiazgi. Wersalka okazała się genialna do czytania książek i oglądania seriali, a wieczorem, gdy rozkładam kanapę, zmienia się w dodatkową przestrzeń do siedzenia dla znajomych.

Zaczęłam od największego wyzwania, czyli strefy spania. Długo zastanawiałam się nad tradycyjnym łóżkiem, ale szybko zrozumiałam, że na 30 metrach każdy centymetr podłogi jest na wagę złota. Postawiłam na kanapę z funkcją spania z tapicerką welurową w jasnym odcieniu szarości. Welur nie tylko dodaje przytulności, ale też pięknie łapie światło, optycznie powiększając pokój. Wybrałam model z mechanizmem DL, który rozkłada się do sporej powierzchni 140×200 cm – wystarczającej dla mnie i dla gości. Przy okazji sprawdziłam, że tapicerka welurowa jest łatwa w czyszczeniu, co ma znaczenie, gdy często się na niej siada i kładzie.