Zaczęłam od strefy roboczej, bo to tam spędzam najwięcej czasu. Nad blatem zamontowałam listwę LED o temperaturze barwowej 4000 kelwinów, co daje neutralne, białe światło. Dzięki temu nie mrużę oczu przy siekaniu pietruszki, a wszystkie składniki widzę w naturalnych kolorach. To zupełnie inna jakość niż żółte światło z głównej lampy. Dla mnie to podstawa, bez której nie wyobrażam sobie funkcjonalnej przestrzeni. Później dorzuciłam jeszcze czujnik ruchu, więc zapala się automatycznie, gdy tylko podejdę do blatu.

W moim obecnym salonie postawiłam na podłogę z naturalnego drewna dębowego, olejowaną, a nie lakierowaną. Dlaczego? Olejowanie pozwala na łatwe odświeżenie powierzchni bez konieczności cyklinowania całej podłogi. Gdy pojawi się rysa, wystarczy przetrzeć to miejsce olejem. To rozwiązanie wymaga jednak regularnej pielęgnacji – co kilka miesięcy nakładam nową warstwę wosku. Przyznam, że na początku bałam się plam, ale przy stole jadalnianym postawiłam dywan, który chroni przed winem czy kawą. Ważne jest też, by podłoga współgrała z meblami. Moja tapicerka welurowa na sofie pięknie kontrastuje z matową powierzchnią drewna. Jeśli masz małe dzieci lub zwierzęta, rozważ egzotyczne gatunki drewna, jak teak czy merbau – są twardsze i bardziej odporne na zarysowania niż dąb.

Nad wyspą kuchenną, która służy mi też jako jadalnia, zawiesiłam trzy klosze z matowego szkła. Dają rozproszone, miękkie światło, idealne do wieczornej herbaty. Wyspa to miejsce spotkań, więc zależało mi na atmosferze, a nie tylko na funkcji. Zauważyłam, że przy takim oświetleniu goście dłużej siedzą przy stole, rozmawiają, nawet po kolacji. To dowód na to, że odpowiednio dobrane światło potrafi zmienić nastrój całego pomieszczenia. Do tego zamontowałam ściemniacz, bo czasem potrzebuję pełnej jasności, a czasem tylko delikatnej poświaty.

Zapach lawendy, ciepło słońca i lekkość letniego wiatru – to pierwsze skojarzenia, które przychodzą na myśl, gdy myślę o stylu prowansalskim. Ale jak przenieść ten sielski klimat do mieszkania w bloku? Mam za sobą kilka realizacji, w których udowodniłam, że prowansja doskonale sprawdza się także w niewielkich przestrzeniach. Klucz tkwi w detalach i umiejętnym balansowaniu między rustykalnością a nowoczesnością. W moim ostatnim projekcie postawiłam na bielone ściany z widoczną fakturą tynku, które natychmiast stworzyły wrażenie przestronności. Do tego dodałam drewniane belki sufitowe – oczywiście tylko dekoracyjne, bo prawdziwe obniżyłyby niski strop. Efekt był zaskakująco świeży i lekki. Pamiętajcie, że prowansalski styl nie oznacza przesady z kwiatami i falbankami. To raczej umiar i naturalność, które dają oddech nawet w 40-metrowym mieszkaniu.

Panele laminowane przez lata były moim wyborem numer jeden, głównie ze względu na cenę i łatwość utrzymania w czystości. Ale szybko odkryłam ich wadę – są zimne i twarde. Gdy przyszli goście na noc, a ja rozkładałam kanapę z funkcją spania, każdy krok o poranku budził śpiących. W dodatku odgłosy przesuwania mebli były nie do zniesienia. Wtedy zaczęłam szukać alternatyw. Deska warstwowa okazała się cieplejsza w dotyku i bardziej wytrzymała, ale jej cena zwalała z nóg. Z kolei płytki ceramiczne, choć eleganckie, w sezonie grzewczym były jak lodowisko. Dziś polecam przemyśleć podłogę w salonie jako inwestycję w komfort na lata, a nie tylko chwilowy trend. W końcu to przestrzeń, w której spędzasz najwięcej czasu.

Podłogi w stylu prowansalskim to często deski lub płytki w kształcie heksagonu. W mieszkaniu w bloku, gdzie nie mogłam zmienić parkietu, położyłam na nim duży dywan z jutowego splotu. Jego surowa struktura dodała wnętrzu wiejskiego charakteru. Na ścianach powiesiłam obrazy w prostych, drewnianych ramach – martwe natury z owocami i pejzaże. Żadnych plastikowych ozdób czy błyszczących ram. W prowansalskim wnętrzu króluje drewno, kamień i ceramika. Nawet ramy luster wybieram z patynowanego metalu lub naturalnego drewna. Kiedyś znalazłam stare lustro na targu staroci za kilka złotych. Po oczyszczeniu i pomalowaniu na biało stało się centralnym punktem przedpokoju. Goście zawsze je komplementują, a ja uśmiecham się pod nosem, bo kosztowało mnie głównie czas i odrobinę farby.

Na koniec chcę podzielić się jednym spostrzeżeniem: prowansja to nie tylko dekoracje, ale przede wszystkim nastawienie. Wnętrza w tym stylu mają być zaproszeniem do spowolnienia, do celebrowania codzienności. Nie przejmujcie się, jeśli pościel nie jest idealnie wyprasowana, a na stole leży okruszek chleba. W prowansalskim domu liczy się atmosfera, a nie perfekcja. Ja osobiście uwielbiam, gdy w salonie unosi się zapach świeżo zaparzonej herbaty z cytryną, a na parapecie stoją doniczki z ziołami. To właśnie te drobne przyjemności tworzą prawdziwy klimat. Jeśli marzycie o prowansji w swoim mieszkaniu, zacznijcie od jednego elementu – może to będzie lniana zasłona lub ceramiczny wazon. Reszta przyjdzie naturalnie, bo ten styl ma w sobie coś, co sprawia, że chce się go rozbudowywać.