Kolejnym wyzwaniem były goście na noc. W kawalerce nie ma miejsca na osobny pokój, więc potrzebowałam czegoś, co szybko zmieni się z sypialni w salon. Tu z pomocą przyszła kanapa z funkcja spania. Wybrałam model z tapicerka welurowa, bo jest przyjemna w dotyku i łatwa do czyszczenia – wystarczy przeciągnąć odkurzaczem, a plamy z kawy schodzą wilgotną szmatką. Welur ma też tę zaletę, że nie widać na nim kurzu tak bardzo jak na gładkich tkaninach. Mechanizm rozkładania jest prosty, nie trzeba wyjmować poduszek ani przesuwać mebla. W trzy sekundy mam gotowe łóżko dla przyjaciółki, a rano składam z powrotem w kanapę.

Na koniec dodam, że nie warto oszczędzać na jakości mechanizmów. Tania wersalka z cienkim materacem i słabym stelażem szybko się psuje, a potem każdy ruch rozkładania to walka. Wybierając model z mechanizmem DL i stelazem listwowym, inwestujesz w spokój na lata. W moim przypadku różnica między tanim a solidnym meblem to około tysiąca złotych, ale oszczędności na nerwach i czasie są bezcenne. Dziś rano, gdy wyciągnęłam świeżą pościel z pojemnika pod łóżkiem, pomyślałam, że to chyba najlepsza decyzja, jaką podjęłam w kwestii wyposażenia domu.

Na koniec dodam, że smart home to nie tylko wygoda, ale też oszczędność. Czujniki ruchu i programatory czasowe zmniejszyły nasze rachunki za prąd o prawie 20 procent. Ogrzewanie włącza się tylko wtedy, gdy ktoś jest w domu, a światła gasną automatycznie po wyjściu. Dla kogoś, kto ceni sobie porządek i spokój, to bezcenny komfort. Jeśli dopiero zaczynacie przygodę z inteligentnym domem, polecam zacząć od jednego pokoju. U mnie pierwsza była sypialnia – z łóżkiem z pojemnikiem na pościel i materacem piankowym. Potem reszta poszła gładko. Nie musicie od razu kupować wszystkiego, wystarczy mały krok, a codzienność stanie się przyjemniejsza.

Po roku użytkowania mogę śmiało powiedzieć, że pojemnik na pościel to inwestycja w porządek i wygodę. Przestałam gromadzić rzeczy w kartonach pod stołem, a sypialnia zyskała przestronny wygląd. Jeśli dopiero planujesz urządzić mieszkanie, nie pomijaj tego szczegółu. Lepiej zapłacić więcej za solidny mechanizm i dobrą tapicerkę, niż później męczyć się z codziennym bałaganem. Twoje prześcieradła i koce będą ci wdzięczne.

Kuchnia w aneksie to kolejne pole do popisu, zwłaszcza gdy dzieci zaczynają pomagać w gotowaniu. Zainwestowałam w blat z litego drewna dębowego, który jest odporny na zarysowania i plamy, a przy tym ciepły w dotyku. Szafki zaprojektowałam sięgające sufitu, żeby wykorzystać przestrzeń nad głowami – tam trzymamy rzadziej używane garnki i sezonowe naczynia. Do codziennego użytku wybrałam otwarte półki na przyprawy i kubki, co ułatwia dzieciom samodzielne sięganie po śniadanie. Pamiętaj, że w małej kuchni liczy się każdy schowek – nawet wąska szafka obok lodówki pomieści deski do krojenia i blachy do pieczenia. Dzięki temu blat pozostaje wolny, a poranne zamieszanie przy kanapkach staje się mniej chaotyczne.

Wyzwaniem okazały się gniazdka i okablowanie. W starym mieszkaniu nie miałam wystarczająco dużo miejsca na listwy zasilające. Zainwestowałam w inteligentne gniazdka z pilotem, które można włączać i wyłączać zdalnie. Teraz lampka na biurku, czajnik i radio są podłączone do jednego pilota. Wieczorem jednym kliknięciem wyłączam wszystko, co niepotrzebne. Do tego czujnik wilgotności w łazience – włącza wentylator, gdy para zaczyna osadzać się na lustrze. Dzięki temu unikam pleśni na fugach, co w bloku jest częstym problemem. Wszystkie urządzenia komunikują się przez Wi-Fi, więc nie musiałam kłaść nowych kabli. Montaż zajął mi jeden weekend, a efekt jest natychmiastowy.

Największym problemem okazało się oświetlenie. W starym budownictwie jest tylko jeden kinkiet w przedpokoju i sufitówka w pokoju. Bez dodatkowych źródeł światła wnętrze w stylu boho wygląda płasko i smutno. Postawiłam na trzy lampy stojące z rattanu, które dają ciepłe, rozproszone światło. Jedna stoi przy kanapie, druga w kącie do czytania, trzecia przy łóżku. Do tego girlanda z żarówek na ścianie, która wieczorem tworzy nastrój jak w marokańskim riadzie. Teraz nawet w pochmurny dzień mieszkanie ma duszę.

Oświetlenie to prawdziwa magia w smart home. W salonie zamontowałam listwy LED za telewizorem, które zmieniają kolor w zależności od pory dnia. Rano chłodny błękit pobudza, wieczorem ciepły pomarańcz uspokaja. Do tego czujnik zmierzchu, który zapala lampkę na komodzie, gdy tylko zrobi się ciemno. Dzieci nie boją się już wchodzić do pokoju bez światła. W przedpokoju mam czujnik ruchu – światło zapala się na 30 sekund, gdy tylko przekroczę próg. To oszczędza prąd i nie muszę szukać włącznika z zakupami w rękach. Całość steruję głosem, więc nawet nie muszę dotykać telefonu. Kiedyś myślałam, że to fanaberia, teraz nie wyobrażam sobie powrotu do zwykłych przełączników.