Jeśli masz małą sypialnię i ciągle brakuje ci miejsca na pościel, to łóżko z pojemnikiem na pościel może być odpowiedzią. Nie mówię, że rozwiąże wszystkie problemy z przechowywaniem, ale zdecydowanie ułatwi codzienne funkcjonowanie. Ja po roku użytkowania nie wyobrażam sobie powrotu do łóżka bez skrzyni. Nawet przy przeprowadzce do większego mieszkania na pewno wybiorę model z mechanizmem DL, bo wolę mieć więcej miejsca na zapasowe tekstylia niż na puste pudła pod łóżkiem.

Mój pierwszy zakup to łóżko z pojemnikiem na pościel od lokalnego producenta, które zamówiłam przez internet. Bałam się, że będzie ciężkie i niewygodne, ale przyjechało w trzech paczkach, a montaż zajął mi godzinę z pomocą sąsiada. Stelaz listwowy, który dostałam w zestawie, okazał się solidny, z regulacją twardości w dwóch strefach. Materac piankowy o grubości 16 centymetrów idealnie dopasował się do mojej wagi, nie zapadał się na krawędziach, a po dwóch latach nadal trzyma formę. Pojemnik ma wysokość 30 centymetrów, więc bez problemu mieszczą się nawet grube koce polarowe. System podnoszenia działa na amortyzatorach gazowych, które unoszą stelaż bez wysiłku. Nie muszę już walczyć z klapą, która opada na głowę.

W małych mieszkaniach każdy centymetr ma znaczenie. Łóżko z pojemnikiem na pościel zastępuje mi komodę i szafę nocną. Na półce nad wezgłowiem trzymam książki i lampkę, a w pojemniku zimowe kołdry. Gdy zmieniam pościel na lżejszą, letnią wkładam do worków próżniowych i chowam pod materac. Dzięki temu w szafie zostało miejsce na ubrania, a nie na zapasowe ręczniki. Nawet moja mama, która zawsze narzekała na brak miejsca, po obejrzeniu mojego rozwiązania zamówiła sobie podobne do swojego mieszkania w bloku.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania o powierzchni 29 metrów, każdy centymetr był na wagę złota. Salon musiał pełnić funkcję sypialni, a ja nie chciałam spać na rozkładanej kanapie, która po tygodniu przypominała hamak. Wtedy po raz pierwszy poważnie pomyślałam o tapczanie. Dziś wiem, że to mebel, który może uratować aranżację, ale tylko pod warunkiem, że podejdzie się do wyboru z głową.

Moi znajomi, którzy mają kanapę z funkcją spania w salonie, często narzekają, że w środku gromadzi się kurz i okruchy. Przy łóżku z pojemnikiem jest inaczej, bo materiały są odizolowane od podłogi. Ja dodatkowo wsypuję do pojemnika woreczki lawendowe i zapach utrzymuje się tygodniami. Kiedyś trzymałam pościel w plastikowych torbach na antresoli i zawsze pachniała stęchlizną. Teraz materac piankowy i tekstylia oddychają przez perforacje w stelażu, a ja śpię na świeżych rzeczach bez dodatkowej chemii.

Zauważyłam, że wiele osób boi się kupić wersalka z pojemnikiem, bo kojarzy im się z niewygodą i niskim stelażem. A prawda jest taka, że nowoczesne konstrukcje nie mają z tym nic wspólnego. Mój stelarz listwowy ma 40 listew, każda szeroka na 6 centymetrów, co daje świetne podparcie dla kręgosłupa. Materac piankowy z pianki wysokoelastycznej nie odkształca się po latach, a wentylacja w pojemniku zapobiega zaparzeniu. Kiedyś miałam wersalka z lat 90., gdzie pościel pod spodem śmierdziała stęchlizną. Teraz producenci montują otwory wentylacyjne i stosują oddychające tkaniny, więc problem wilgoci znika.

Z praktycznego punktu widzenia, wybór odpowiedniego wymiaru to klucz. Moje łóżko ma 160 cm szerokości, bo węższe nie pomieściłoby dwóch osób z wygodą. Do tego dobrałam materac piankowy o grubości 16 cm, który nie jest za ciężki do codziennego podnoszenia. Mechanizm DL działa na gazowych tłokach, więc nawet przy pełnym załadunku podnoszę stelaż jednym palcem. To duża różnica w porównaniu do starej wersalki, gdzie trzeba było ściągać materac i podpierać deski nogą.

Kiedy zastanawiasz się nad tapczanem, pomyśl też o wymiarach. Standardowe tapczany mają szerokość 120, 140 lub 160 cm i długość 190-200 cm. Do małej kawalerki lepiej wybrać 120 cm – zajmuje tyle samo miejsca co fotel rozkładany, ale daje wygodne spanie dla jednej osoby. Dla pary 140 cm to minimum, ale pamiętaj, że po rozłożeniu tapczan zajmie więcej przestrzeni w salonie. Zmierz dokładnie pokój, zostaw 70 cm wolnego miejsca z przodu, żeby móc swobodnie rozłożyć mebel. Lepiej poświęcić godzinę na planowanie niż później przerabiać ściany.

Małe metraże rządzą się swoimi prawami – każdy centymetr musi pracować na dwa etaty. Tapczan w takim wnętrzu pełni funkcję sofy w ciągu dnia i łóżka nocą, więc mechanizm rozkładania powinien być prosty i intuicyjny. Sprawdzałam osobiście kilka typów i najlepiej sprawdza się mechanizm DL, czyli system z wysuwanym siedziskiem i oparciem opadającym na płasko. Działa płynnie, wymaga minimalnej siły i nie blokuje się po latach użytkowania. Unikaj tanich rozwiązań z cienkimi sprężynami – po kilku miesiącach zaczynają się odkształcać, a wtedy tapczan traci swój kształt i wygodę. W jednym z mieszkań miała taki problem, że po rozłożeniu czuła każdą listwę stelaża przez cienki materac – wymiana na model z grubszym wypełnieniem całkowicie zmieniła komfort snu.