Ekologiczne wnętrza to także odpowiedzialne wybory tkanin. Zamiast syntetycznych zasłon, które elektryzują się i kurzą, postawiłam na len z domieszką bawełny organicznej. Są naturalne, przepuszczają światło i nie blakną tak szybko. Do sypialni wybrałam pościel z certyfikowanej bawełny. To był strzał w dziesiątkę. Skóra oddycha, a ja nie budzę się spocona nawet latem. Problem pojawia się przy większych zakupach. Trzeba czytać metki. Wiele firm pisze “eko” na opakowaniu, a w środku jest poliester. Dlatego zawsze sprawdzam skład. Jeśli widzę wysoki procent syntetyków, odkładam towar na półkę. Lepiej poczekać i znaleźć coś lepszego.

Problem z małymi metrażami pojawia się, gdy trzeba pomieścić gości na noc. W moim przypadku sofa była za wąska, a składane łóżko zajmowało pół pokoju. Rozwiązanie znalazłam w kanapie z funkcją spania, która ma mechanizm DL. To system, który pozwala rozłożyć siedzisko bez zdejmowania poduszek. Zajmuje tyle samo miejsca co zwykła kanapa, a po rozłożeniu daje wygodne miejsce do spania dla dwóch osób. Wybrałam model z tapicerką welurową w kolorze musztardowym – łatwo się czyści i dodaje wnętrzu głębi. Do tego stelaz listwowy, który zapewnia wentylację materaca. Goście chwalą, że nie czują sprężyn, a materac piankowy doskonale dopasowuje się do ciała. Taka kanapa to nie tylko mebel do siedzenia, ale też praktyczne rozwiązanie na nagłe wizyty.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania w bloku z wielkiej płyty, ściany były gładkie jak stół. Myślałam, że to zaleta. Szybko się okazało, że białe, puste płaszczyzny sprawiają, że pokój wygląda jak pudełko. Brakowało mu charakteru, głębi. Wtedy znajoma architektka poradziła mi sztukateria we wnętrzach. Z początku sceptycznie podeszłam do pomysłu doklejania czegokolwiek na ściany – bałam się, że optycznie zmniejszy to i tak niewielkie pomieszczenie. Ale po zamontowaniu kilku prostych listew wokół drzwi przestałam narzekać na brak miejsca. To naprawdę działa.

Problem z miejscem do spania to jednak dopiero początek. Gdzie trzymać pościel, koce i dodatkowe poduszki, gdy salon ma pełnić funkcję sypialni? Z pomocą przyszło mi lozko z pojemnikiem na posciel, które stanęło w drugim kącie pokoju, ale szybko okazało się, że to nie rozwiązanie na co dzień, bo blokuje dostęp do okna. Zamiast tego wybrałam sofę z szerokim schowkiem pod siedziskiem. Zmieściłam tam dwa komplety pościeli, koc i zapasowe poszewki. Innym sprytnym patentem są pufy z miejscem do przechowywania – stoją pod oknem, służą jako siedzisko dla gości, a w środku trzymam sezonowe dekoracje. W małych salonach każdy centymetr ma znaczenie, dlatego warto myśleć o meblach wielofunkcyjnych, które nie wyglądają jak magazyn.

Kolejna sprawa to oświetlenie. W ekologicznych wnętrzach stawiam na żarówki LED i naturalne światło. Zamiast plastikowych abażurów wybrałam te z papieru ryżowego i wikliny. Są biodegradowalne i tworzą przytulny nastrój. W kąciku do czytania mam lampę z recyklingowanego metalu. To była znaleziona na śmietniku konstrukcja po lekkiej renowacji. Wystarczyło przeczyścić i pomalować farbą na bazie wody. Teraz jest ozdobą salonu. Ludzie często pytają, gdzie ją kupiłam. Nie wierzą, że pochodzi z odzysku. To dowód na to, że ekologiczne wnętrza mogą być stylowe. Nie trzeba rezygnować z estetyki, żeby być odpowiedzialnym.

Światło to podstawa, ale w stylu skandynawskim nie chodzi o oślepiające lampy. Wolę kilka źródeł rozproszonego światła – kinkiet przy łóżku, lampę stojącą w salonie i świece na stole. Kiedyś miałam tylko jeden sufitowy plafon, który rzucał ostre cienie. Po wymianie na lampę z abażurem z tkaniny i dodaniu małej lampki na biurku, wieczorem mieszkanie stało się przytulniejsze. Zimą dokładam jeszcze girlandę świetlną na oknie. To prosty trik, który zmienia atmosferę bez remontu. Pamiętaj tylko, żeby żarówki miały ciepłą barwę – 2700 Kelvinów sprawdza się najlepiej.

Często słyszę od znajomych, że boją się sztukaterii, bo myślą, że to tylko do dużych willi. Nic bardziej mylnego. W kawalerce, gdzie kanapa z funkcją spania jest centralnym meblem, możesz użyć listew jako obramowania dla obrazów lub luster. Kiedyś urządzałam kawalerkę dla przyjaciółki – miała 28 metrów, a goście na noc to standard. Postawiliśmy na tapicerowaną wersalkę z cienkim siedziskiem, a nad nią zrobiliśmy duże prostokątne pole z listew, pomalowane w tym samym odcieniu co ściana. To połączenie optycznie poszerzyło przestrzeń i odwróciło uwagę od faktu, że salon jest jednocześnie sypialnią. Sztukateria we wnętrzach nie musi być droga – kilka metrów profilu poliuretanowego kosztuje tyle co obiad w mieście, a montaż to kwestia kleju i kilku precyzyjnych cięć pod kątem 45 stopni.