Zdarza się, że nawet w dużym pokoju nie wiemy, jak zagospodarować przestrzeń pod sufitem. Górne półki w standardowej szafie są często nieużywane, bo trudno po nie sięgnąć. Ja stosuję tam system dźwigienek – metalowe kosze na lekkie rzeczy jak czapki, szaliki czy letnie sukienki. Dzięki temu szafa do garderoby zyskuje dodatkowe dwadzieścia centymetrów wysokości, a ja nie muszę stawać na krześle. Do tego wsuwane organizerki na krawaty i paski – montowane na wewnętrznej stronie drzwi. Każdy centymetr ma znaczenie, zwłaszcza gdy w szafie trzeba pomieścić ubrania na cztery pory roku, a nie mamy osobnego garderobianego pokoju.

Największym wyzwaniem przy urządzaniu salonu w tym stylu okazało się znalezienie miejsca do spania dla gości. Klasyczna wersalka z cienkim materacem nie pasowała do prowansalskiej estetyki, ale znalazłam rozwiązanie – kanapa z funkcją spania o tapicerce welurowej w kolorze musztardowym. Welur świetnie komponuje się z lnem i drewnem, a dodatkowo jest praktyczny, bo łatwo go odkurzyć z okruszków po rodzinnym obiedzie. Mechanizm DL, który w niej zastosowano, pozwala rozłożyć siedzisko bez zdejmowania poduszek, co ratuje życie, gdy goście zjawiają się niespodziewanie. Do tego stelaz listwowy zapewnia odpowiednie podparcie dla kręgosłupa, a materac piankowy o grubości 16 cm sprawia, że nikt nie narzeka na plecy. Żeby ukryć pościel w ciągu dnia, wybrałam łóżko z pojemnikiem na pościel w sypialni, które pomieści zapasowe koce i poduszki. Dzięki temu w małym mieszkaniu nie muszę kombinować z dodatkowymi szafami, a wszystko ma swoje miejsce.

Przyznam się, że długo unikałam tematu spania dla gości. Wolałam mówić, że kanapa z funkcją spania to zło konieczne, bo zajmuje pół pokoju, a i tak nikt nie śpi na niej wygodnie. Dopiero gdy znajomi zaczęli nocować częściej, a ja wstydziłam się wyciągać materac dmuchany spod łóżka, poszukałam czegoś sprytniejszego. I trafiłam na łóżko z pojemnikiem na pościel – to był game changer. Pod materacem piankowym, który sam w sobie ma szesnaście centymetrów grubości, kryje się przestrzeń na trzy komplety pościeli i dwa koce. A sama rama nie jest wyższa niż zwykłe łóżko, więc pokój nie traci na proporcjach. Dla kogoś, kto mieszka w trzydziestu metrach, to jak znalezienie dodatkowej szafy, której nikt nie widzi.

Montując wersalkę w kawalerce, zwróć uwagę na wysokość nóżek. Niskie, prawie przylegające do podłogi modele zbierają kurz i utrudniają odkurzanie, a te na wyższych nóżkach ułatwiają sprzątanie i sprawiają, że pokój wydaje się większy. Kiedyś popełniłam błąd, kupując kanapę z funkcją spania bez nóżek, i po miesiącu pod spodem znalazłam prawdziwe kłęby kurzu. Teraz zawsze doradzam klientom, żeby wybierali meble na nogach 10-12 cm, bo to ułatwia też wentylację materaca.

Znasz to uczucie, gdy wchodzisz do salonu i od razu widzisz stos koców, poduszek i złożoną pościel, bo w nocy spał tu gość? Mieszkanie, które miało być przytulne, nagle zamienia się w przechowalnię tekstyliów. Właśnie wtedy zaczynasz myśleć o meblu, który nie będzie tylko kanapą do siedzenia, ale też sprytnym schowkiem. Od lat szukam rozwiązań, które łączą funkcję dzienną z nocną, i przyznam, że dobra wersalka potrafi odmienić codzienność w bloku z 35 metrami kwadratowymi. Nie chodzi o byle jaki mebel z marketu, a o przemyślaną konstrukcję, która nie zajmuje połowy pokoju po rozłożeniu.

Przechodząc do sypialni, prowansja objawia się tu w detalach. Łóżko z pojemnikiem na pościel to absolutny must-have, gdy masz tylko 12 metrów kwadratowych do zagospodarowania. Rama z litego drewna sosnowego, pomalowana na kolor kości słoniowej, ma wbudowany pojemnik, który bez problemu mieści cztery komplety pościeli i dwa koce. Na stelazu listwowym położyłam materac piankowy średniej twardości, bo zbyt miękki sprawiłby, że po kilku latach użytkowania zapadłby się w środku. Pamiętaj, że prowansalskie wnętrza nie tolerują tandety – lepiej kupić jeden solidny mebel niż trzy z IKEI, które po roku się rozkleją. Nad łóżkiem zawiesiłam ręcznie haftowaną tkaninę w lawendowe gałązki, a na parapecie stoją gliniane doniczki z ziołami. To drobiazgi, które tworzą atmosferę. Wieczorem zapalam lampkę oliwną i czuję się jak w małym domku w Prowansji, mimo że za oknem mam blokowisko z lat 70.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania na Mokotowie, miałam 38 metrów kwadratowych do zagospodarowania. Pamiętam to uczucie, gdy stałam pośrodku pustego salonu i zastanawiałam się, jak zmieścić w nim stół, biurko, kanapę, a jeszcze gościnne posłanie dla przyjaciół z Lublina. Z perspektywy lat wiem, że kluczem do sukcesu są inspiracje wnętrzarskie, które nie tylko cieszą oko, ale przede wszystkim rozwiązują realne problemy. Największym wyzwaniem okazało się połączenie strefy dziennej z sypialnianą. Zamiast szukać gotowych rozwiązań, postanowiłam podejść do tematu systemowo. Od razu odrzuciłam typową wersalkę z cienkim materacem, która po rozłożeniu zajmuje pół pokoju. Zdecydowałam się na coś znacznie sprytniejszego.